Genade van God

Mattheus 10:28’ Hierin zegt Jezus:

'Wees niet bang voor hen die wel je lichaam kunnen doden, maar niet je ziel. Wees alleen bang voor God die zowel je ziel als je lichaam kan vernietigen in de hel.’

Mijn naam is Edwin de Lange, hieronder kunt u lezen over de genade van God die door Hem aan mij gegeven is. Genade die ik niet verdient heb.

Mijn getuigenis

Jezus klopt aan mijn deur

Op een avond in oktober in het jaar 2002, ik weet het nog goed, ik zat op de bank te lezen. Ik las op dat moment een boek dat ging over het leven van Jezus. Nadat ik het boek doorgelezen had, kreeg ik het verlangen dat ik Jezus dichtbij in mijn hart wilde hebben. Ik legde mijn hand op mijn hart. Toen raakte Jezus mijn hart aan. Het werd bijzonder warm onder mijn hand en het klopte op een manier die niet gewoon was.

Toen kreeg ik het besef dat Jezus werkelijk leeft. Dat Jezus naar mij toe kwam, dat kon ik niet geloven. Daarvoor geloofde ik in God. Dat God bestaat. Ik las de bijbel. En ik had begrepen dat we God leerde kennen door Jezus te leren kennen. Maar ik had nooit begrepen dat Jezus ook echt aanwezig is. Maar daarna….

Gered?

Aan diverse bekenden vertelde ik wat er met me gebeurd was, wat Jezus had gedaan. Iemand zei tegen mij dat ik dan gered was. Eerlijk gezegd wist ik niet wat hij er mee bedoelde en wat gered zijn inhield. Maar ergens wist ik dat Jezus mij vergeven had voor de dingen die ik had gedaan. Anders was Jezus nooit naar me toe gekomen, zo dacht ik.

Mijn belofte

God maakte mij duidelijk dat ik met roken kon stoppen. Dat het niet meer nodig was. Wilde ik het wel opgeven? Ik herinnerde mij het gebed dat ik deed, een poosje daarvoor, naar God waarin riep ik tot God met het verlangen Hem te dienen. Dit naar aanleiding van de ellende in de wereld die ik rondom me heen zag. Ik deed een belofte. Ik wilde God dienen en zou het drinken en roken laten.

Uitstellen

Die avond nadat Jezus in mijn leven kwam, dacht ik, ik kan morgen ook nog wel stoppen. Maar de volgende ochtend deed ik precies het zelfde wat ik al die tijd gewend was. Opstaan, een pot koffie zetten, en natuurlijk als eerste eentje opsteken. Van stoppen was geen sprake. Komt wel een keer. Ik ga echt een keer stoppen, want dat heb ik beloofd…..

Uitgaan

Mijn hart was gevuld met Jezus, en dat voelde goed. Heel goed. Het was alleen voor mij niet goed genoeg. In het weekend ging ik graag uit, en dat was eerder regel, dan is af en toe.

Ik kon dan aan de mensen vertellen dat Jezus in mijn hart gekomen was. Maar hoe kom ik dan overtuigend over met een glas bier en een sjekkie in de hand? Niet dus. Dus liet ik dat ook maar gauw achterwege. Door invloed van alcohol ontstonden er op een gegeven moment incidenten en irritaties in uitgaansgelegenheden.

Ik begon rebels en opstandig te worden. Was het eerst een enkele keer, later was het praktisch overal waar ik kwam. Het werd van kwaad tot erger. Ik zag wel in dat m’n leven begon af te brokkelen en dat de enige uitweg was om radicaal te stoppen waarmee ik bezig was. Alleen ik deed het niet. Ook God sprak tot mij en zei: Edwin, breng ze naar Mij en wijk niet meer af! Ik wist heel goed wat God ermee bedoelde. Ik moest stoppen waarmee ik bezig was. Er kwam geen verandering in mijn leven.

Verslaving

De alcohol en de nicotine deden hun verwoestende werking in mij. Ik raakte steeds meer gevangen. Begon contacten met mensen te verliezen als gevolg van mijn uitspattingen en boze buien. Uiteindelijk had het tot gevolg dat ik mijn schildersbedrijf mijn ‘droom’ dat ik in 2002 gestart had na vier jaar moest beeindigen. Het had geen zin meer om verder te gaan.

Ik wam steeds meer in het rood, en dacht eigenlijk ook nog dat het allemaal zo erg niet was. Totdat uiteindelijk de balans opgemaakt werd. Het was nog erger dan ik had verwacht. Ja, ik had spijt en berouw en schaamde me diep tegenover Jezus. Hoe leg ik dit uit?

Opkrabbelen

Dat was een dreun. Mijn bedrijf weg, mijn rijbewijs ingenomen, schulden, problemen met mensen, kwam in aanraking met politie, verslaving. Wat was er met me aan de hand? Wat een puinhoop. Hoe kom ik hieruit ? Alles wat ik voor Jezus kon doen had ik gewoon om zeep geholpen. Naar de mensen toe stappen en zeggen dat Jezus in mij leeft kon ik wel vergeten. Ze zouden me uitlachen. Ik had ze trouwens geen ongelijk gegeven. Mijn leven ging verder.

Op een dag werd ik bewust dat iets mij begon over te nemen. De stem van de zonde was luid en duidelijk.’A joh neem nog een sjekkie, ga lekker in de stoel zitten’ Ik schrok me wezenloos. Dit is foute boel. De duivel heeft me in de tang, zover heb ik het laten komen. Direkt ging ik op mijn knieen en bad tot God. ‘Heer help me van deze kwade gedachten af’. God verhoorde mijn gebed. Ik hoorde zijn stem en leidde mij. Wat was ik blij.

Jezus had me vrij gezet. Ik was verlost van de banden van nicotine en alcohol. Dit was genade. Jezus vergaf mij opnieuw, na alles wat ik verkeerd gedaan had ,nadat Jezus in mijn leven kwam.

Genade verspelen

Erg was het al, maar nog niet erg genoeg. Nog die avond zat ik naast iemand die een sjekkie begon te draaien. Ik zag het hem doen. Ik kon het niet laten. Na even vroeg ik hem of ik er ook een draaien mocht. Hij keek me indringend aan, zo van … zou je dat nou wel doen? Ik nam het pakje aan.

Ik deed iets wat ik niet had mogen doen. Na nadat ik hem op had, begon iets in mij te veranderen, en voelde me schuldig. De zonde kwam opnieuw in mij, ik voelde dat en werd er van bewust.

God ging ik niet om vergeving vragen. De volgende dag haalde ik zelf een pakje sjek bij een pomp station. De Heilige Geest lied mij duidelijk weten dat ik niet kon maken. ‘Edwin, dit kun je niet maken’. Ik negeerde de boodschap. Wat was ik aan het doen? Goed was het in ieder geval niet.

Enkele dagen daarna ging het echt mis. Na mijn ‘onmisbare’ zoveelste rook pleziertje merkte ik duidelijk dat er iets in mijn hoofd gebeurde. Ik wist niet wat. Maar zo goed het voelde toen Jezus in mijn hart kwam, zo slecht en raar voelde het op dat moment. Nu is het mis, dat was zeker. Ik werd me er van bewust dat wat ik gedaan had onherstelbaar was.

Daarna brokkelde me leven weer verder af. Angstbuien kwamen in mij. Zocht hulp bij psychologische verpleegkundigen en kwam uiteindelijk bij een psychiater terecht. Ik werd wanhopig en het voelde alsof ik mijn leven aan het verliezen was. Dat was ook zo.

Iemand vertelde mij dat ik zo niet verder kon. God sprak door haar heen. Ik bekeerde me niet en vroeg God geen vergeving wat ik gedaan had. Ik kon het niet.

On the road to hell

Het onvermijdelijke gebeurde. God liet me weten via een teken en een visioen dat ik me bevond op de weg naar hel. Dus om eeuwig verloren te gaan. Daar schrok ik best van. Er was niets meer aan te doen. God had het zo bepaald en de bijbel is duidelijk hierover. Er is geen vergeving mogelijk voor diegene die de Heilige Geest smaad. Ik snapte ook wel dat ik dit verdiend had. De keuzes die ik had gemaakt hadden mij er toe geleid. Zo was ik ineens geen vriend meer, maar een vijand van God. Dit was een verschrikkelijk om het te beseffen. Een moeilijke tijd brak aan. Weten verloren te zijn, zelfmoord gedachten, isolement, onbegrip van de omgeving. En veel zwijgen. Ik wist haast geen woord meer uit te brengen. Ook wist ik niet waar ik het zoeken moest. Het was voor mij te laat. Ik was de zogenaamde Jezus liefhebber, waar ik ooit eens iemand van beschuldigde. Het waren allemaal leugens gebleken. Wilde ik Jezus volgen en God dienen? Er was niets van terecht gekomen en ik kon het ook wel schudden.

Koffiehuis

In mijn wanhoop ging ik naar diverse gemeentes, alleen en soms met kennissen mee. Ik wilde God opzoeken. Het lukte niet goed. Alsof het geen zin meer had. (Jezus raakt mijn hart even, op het moment dat ik dit schrijf) Op een gegeven moment ontmoette ik iemand tijdens mijn werk ,als glazenwasser, een jongen die prediker is bij de evangelische gemeente De Deur in Zwolle. Hij vroeg mij in de koffiepauze, of ik geloofde. Ik zei hem dat Jezus in mijn leven was gekomen en dat het voor mij nu te laat was als gevolg van mijn keuzes. Vervolgens daarop zei hij: Misschien ben ik wel op tijd?

Tja, zo had ik het niet gezien. Maar het gaf me wel een sprankje hoop. Zou God me toch nog 1 kans geven? Ik kon dat niet zomaar geloven.

Hij nodigde me uit voor een koffiehuis op een zaterdag avond en ik ging op de uitnodiging in. Ik had ook geen keus. En was tegelijk verrast door deze opening. Die avond ben ik daar met een andere jongen geweest. Het was vlak voor kerst. Na de dramavoorstelling werd er een oproep gedaan voor diegene die een keus of opnieuw een keus wilde maken voor Jezus.

Ik ging naar voren. Dit was een gelegenheid. Nu wist ik dat de hel geen grapje is, en dat ik opnieuw een keus voor Jezus moest maken om er uit te komen. Ik ging naar voren en deed een bekeringsgebed. (Jezus raakt me weer even in mijn hart, als ik dit schrijf) Na deze avond vroeg de jongen die me uitgenodigd had, de volgende dag gelijk contact op te nemen met een meneer van de nieuwe huisgemeente van De Deur in Emmeloord, en hij gaf ons een telefoonnummer.

Ik had toegezegd dat ik dat zou doen. Maar het gevolg raad zich raden. Ik deed het niet. Ik was blij dat ik Jezus om vergeving kon vragen, was blij met het gebed. Maar naar de kerk?

Die wil was er niet, om te gehoorzamen. En datgene doen wat me gevraagd was en waarbij ik beloofd had het te gaan doen. Van uitstel kwam weer afstel. Er was nog niets veranderd.

De val en daarna

Nog geen week later na deze gebeurtenis in Zwolle, val ik tijdens mijn werk van de ladder achterover. Het gevolg was dat ik drie maanden moest herstellen van een gebroken rug. Ik kon hiervoor terecht bij mijn moeder en ze heeft haar uiterste best gedaan om mij weer overeind te helpen.

Op een zondag toen ik mijn wandeling deed om te oefenen met lopen, ging ik twijfelend naar een dienst van De Deur. Volgens mij laat God mij nooit binnen. Dat is wat ik dacht. Dit was een paar straten verderop van het huis waar mijn moeder woonde en ik verbleef. Ik dacht, wil ik het goed maken, voorzover dat mogelijk was, dan moet ik naar God.

Tijdens een gesprek waarin ik mijn verhaal gedaan had, vroeg ik de voorganger of hij me wilde helpen om weer terug te komen bij God. Want ik wist zelf niet meer hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. Hij zei dat hij me welde een goede weg kon op helpen en dat God een God van herstel is. Dat gaf me hoop. Maar ik kon het moeilijk geloven.

Daarna moest ik aan herstel werken op alle fronten in me leven. Mijn leven was een grote puinhoop. Mijn huis was verwaarloosd, lichamelijk gebroken en ik moest uit de hel zien te komen. Ik was een vijand van Jezus. In het begin ging ik liever niet naar de kerk dan wel. Ik bleef ook wel eens weg. Ging op woensdag naar de Bijbelstudie maar graag deed ik het niet. Het was de enige weg. Ik had geen keus meer. Ik moest leren volharden. keuze gemaakt? Dan er ook naar handelen.

Het was een periode van alsof God me liet weten: Wil je terug? Laat het dan maar zien.

Vuur

Verwarring, twijfel, verloren. Wat moest ik beginnen. Goed liet me weten wat het is om afgewezen te worden. Dat was duidelijk. Wat was dat nou? Voelde ik dat goed? Ja, ik had het me niet verbeeld. Ik voelde een gloed. Op verschillende plaatsen van mijn lichaam. Vaak eventjes, dan ging het weg en kwam het later weer terug. Dit hield een periode aan. Ik bad vaak tot God en riep om vergeving. Het zakte dan wel eens af, maar weg ging het niet. Ik mocht er Jezus in mijn hart ervaren, maar toen mocht ik ervaren hoe machtig God is. Er gebeurde dingen waar ik geen zeggenschap over had. God heeft uiteindelijk alles in de hand, dat werd me wel duidelijk. Ik moest wat doen. Wat kon ik doen om God te laten zien dat ik wilde veranderen ? Stoppen met drinken en roken. Het was duidelijk. Om terug te komen bij God moest ik met daden over de brug komen. Logisch ook wel want geloofwaardig met mijn woorden was ik al niet meer.

In deze periode ging ik zondags naar De Deur in Emmeloord. Op een zondagmiddag na de dienst ging ik thuis gitaar spelen en oefende een gospel Vader van de schepping. Opeens ging de telefoon, een oude bekende vroeg of ik een schilderij voor hem wilde maken. En wilde gelijk langs komen om het ontwerp te bespreken. Hij was vol lof over de schilderijen die ik ooit eens gemaakt had. Door me heen ging: Dit is God, dit kan geen toeval zijn. Hij kwam bij mij thuis en tekende wat hij geschilderd wilde hebben.

Dit was een kans. Ik kon voor iemand weer wat betekenen. Ik moet er bij vermelden dat deze jongen met zijn vader een bedrijf heeft waarbij ze instructies geven hoe je branden moet blussen. Dus het viel allemaal samen op een bijzondere manier. De volgende dag ging ik direct na mijn werk met het schilderij aan de slag. Dit kon en mocht ik niet uit stellen. Die week ging er veel door me heen. De vuurgloed die ik voelde was niet te verdragen. Mijn omgeving merkte het niet maar het was degelijk aanwezig. Eind van deze week was het schilderij klaar en ik bracht hem naar de jongen toe. Ik kon niet wachten. Hij was blij met het schilderij. Ik was blij dat ik deze opdracht zo vlot had afgehandeld. De vuurgloed werd na deze periode geleidelijk minder. Bij bijeenkomsten van De Deur ging ik vaak naar voren voor gebed en vergeving en bekering. Er zat voor mij niets anders op. Niets doen was helemaal geen optie. Ik hoopte op herstel van God.

Herstel en grote schoonmaak

Begin 2010 begon ik voorzichtig zelf de eerste tekenen van herstel te zien die God bracht in mijn leven. Mijn woonkamer had ik verwaarloosd. Op een gegeven moment kon ik de rommel niet meer aanzien en besloot de hele kamer aan te pakken. In 2 weken had mijn woonkamer een complete metamorfose ondergaan. Voor mijn verjaardag was de woonkamer klaar. Mijn moeder vond het een wonder. Van een bekende kreeg ik muurverf, zocht een leuk behang uit en voorzag de woonkamer van vloerbedekking. De woonkamer was geen atelier meer. En wat kapot en smerig was ging de deur uit.

Stap voor stap bracht God herstel. Op een gegeven moment bevestigde God dit ook in mijn hart. Hier was ik heel blij mee. Ontzag hebben voor God. Dat was wat ik leren moest. Dat was weg na alles wat ik gedaan had.

Ik ga met jou die puinhoop in je leven opruimen, ik hoorde het de voorganger van De Deur in Zwolle nog zeggen tijdens een dienst. Ik dacht, als dat eens waar is. Het was waar.

Doop

De voorganger van De Deur in Emmeloord vroeg me in het begin, dat ik er kwam eens of ik me zou willen laten dopen. Ik zei dat ik er open voor stond als God het wil.

Maart 2010 vroeg Henk me dat er de week erop een doopdienst was in de kerk in Zwolle en vroeg of ik dat ook wilde. Na een kort gesprek besloot ik me de week erop te laten dopen.

Ik was blij met de mogelijkheid, maar ik had ook nog twijfel; keurt God dit goed. Dat vroeg ik me af. Het was voor mij een kans om weer een stap dichter bij God te komen dus ik pakte die kans. Maar dit betekende ook wat. In mijn leven moest ik mijn gedrag op verschillende terreinen veranderen. Opnieuw moest ik met daden over de brug komen. En ik dacht wel eens…dat gaat me nooit lukken. Dit houd ik niet vol. Maar geleidelijk aan merkte ik dat het me wel ging lukken. Ik raakte soms verbaast over me zelf. Het was de kracht van God die dit voor elkaar kreeg. Van Henk kreeg ik een boek cadeau met de titel 2x genade.

Evangeliseren

Tijdens een film over het leven van Jezus bij De Deur. Zei Jezus, en ik zal bij jullie zijn tot het einde der tijden en vervolgens raakte Jezus mijn hart.

Jezus is bij me. Die avond zei ik tegen Henk dat ik besloot de week erop mee te gaan evangeliseren in Emmeloord. Ik dacht: ik ga het doen. Wat houd me tegen. Ik wil me niet tegen laten houden door de gedachte wat de mensen wel niet van mij zouden zeggen. Ik moet niet op mezelf vertrouwen. Maar op Hem die in mij is. Wat heb ik te verliezen als ik weet dat de Heer, mijn Redder en Verlosser en zo gigantisch genadig, bij me is. Jezus die ik verraden, verlogend en afgewezen had. Ik moest gaan. Ik had geen keus. Niet gaan was geen optie….

Genezen van rugklachten

Op 4 september was er een genezingsdienst van De Deur Almere. Edwin Jonkhout, evangelist van De Deur, ging voor in de de dienst. Na de dienst werd er een oproep gedaan voor de mensen die genezen wilde worden van pijn en klachten. Ik had nog last van rugklachten als gevolg van de val van de ladder. Altijd moest ik van ellende smorgens mijn bed uit van de zeurderige pijn in mij rug, en vaak na een uurtje lopen begon ik mijn rug alweer te voelen. Dus bij de oproep stak ik aarzelend mij hand omhoog en mocht naar voren komen. Edwin Jonkhout bad in Jezus' naam. De volgende morgen stapte ik voor het eerst sind lange tijd zonder pijn mijn bed uit. En nu als ik dit schrijf voel ik de krachtige verkwikkende energie van God in mijn rug. Hiervoor ben ik God erg dankbaar. En God laat ook hier zien hoe genadig Hij is en dat God nog steeds geneest. Ook andere mensen werden genezen, een men die ook rugklachten had en een vrouw die veel verdriet in haar leven had. Ook kwamen die avond vijf mensen tot bekering.

Mensen naar Jezus brengen

Afgelopen week heb ik 2 mensen naar Jezus mogen brengen. Vrijdag samen met Henk. En dinsdag een jonge jongen alleen. Het was heel bijzonder om met hen samen een bekeringsgebed te doen, midden in een winkelstraat. Toen ik na de tweede bekering 's avonds thuis kwam voeld ik een speciale blijdschap door m'n hele lichaam. Een ontzettend blij gevoel. Ik besefte dat God mij dit gevoel gaf. God liet me voelen hoe het is iemand gered te hebben. Zo voelde dat. Alsof een verschrikkelijke dood voor die persoon voorkomen is. Hierdoor besefte ik hoe wezenlijk het is om mensen naar Jezus te brengen zodat ze gered kunnen worden en niet verloren gaan (dood), maar eeuwig leven. Daarvoor had ik dat niet helemaal door. God liet me weten dat het heel belangrijk is mensen voor Jezus te winnen. Daarvoor ben ik Hem dankbaar dat Hij mij dit zo heeft laten weten. Ik zie het als een ontzettende bemoediging om hier mee door te gaan.